افسانه نجمآبادی در اتوبیوگرافی زنان در ایران معاصر چهار جستار جمعآوری کرده تا به این سؤال پاسخ دهد: چرا ایرانیان، بهویژه زنان، از گفتن و نوشتن درباره «خود» بیمیل هستند؟ کتاب به ژانر اتوبیوگرافی و جایگاه زن در آن میپردازد. این جستارها با بررسی اتوبیوگرافیهای کمی از نویسندگان زن پیشگام، سعی میکنند بفهمند چه نوشتهاند، چرا نوشتهاند و چه چیزی را نگذاشتهاند. همچنین واکنش جامعه به این نوشتهها را تحلیل میکنند و نشان میدهند که چگونه این واکنش زنان را مجبور به پنهان کردن زندگی شخصی کرده و از نوشتن در این باره بپرهیزند. اما آیا میتوان در آثار ادبی این زنان به دنبال ردپای زندگی آنها بود؟
- نویسنده: افسانه نجمآبادی
- مترجم: سمیه طباطبایی
- تعداد صفحات: 127 صفحه
- موضوع: زنپژوهی، ایران، سرگذشتنامه، مقالهها و خطبهها، تاریخ و نقد، کنگرهها، زنان نویسنده، زنان و ادبیات
معرفی نویسنده “افسانه نجمآبادی”
افسانه نجمآبادی (متولد ۱۳۲۵) نظریهپرداز، تاریخنگار و استاد دانشگاه هاروارد در رشته مطالعات زنان است. او ابتدا فیزیک خواند، سپس مسیر علمی خود را به علوم اجتماعی تغییر داد و دکتری جامعهشناسی را از دانشگاه منچستر دریافت کرد. نجمآبادی سالها در کالج نیویورک تدریس کرد و از سال ۱۳۸۰ به عنوان استاد تاریخ و مطالعات زنان به دانشگاه هاروارد پیوست. پژوهشهای او بر تاریخنگاری جنسیت و سکسوالیته در ایران قرن نوزدهم و معاصر متمرکز است. از آثار مهم او میتوان به زنان سیبیلو و مردان بیریش اشاره کرد که به بررسی تغییرات جنسیتی در عصر قاجار میپردازد.
